Moritanya toplumunun derinliklerine kök salmış olan Leblouh inancına göre, bir kadının vücudundaki kıvrımlar ve kilo miktarı, babasının veya eşinin ne kadar güçlü ve zengin olduğunu temsil ediyor. Zayıf kadınlar “bakımsız” ve “istenmeyen” olarak nitelendirilirken, kilolu kadınlar bereketin ve prestijin simgesi kabul ediliyor. Bu anlayış nedeniyle, kız çocukları henüz 5-6 yaşlarından itibaren “şişmanlatma kamplarına” gönderilerek toplumsal hiyerarşide yer edinmeye hazırlanıyor.
Gelenek kapsamında uygulanan beslenme rutini, insan sağlığını tehdit eden boyutlara ulaşıyor. “Gavage” (zorla besleme) olarak da bilinen bu süreçte, bir genç kıza günde yaklaşık 14 ila 16 bin kalori arasında yemek yediriliyor. Bu miktar, yetişkin bir erkeğin günlük ihtiyacının katbekat üzerinde. Menüde genellikle büyük miktarlarda kuskus, keçi sütü ve hayvansal yağlar bulunuyor. Yemek yemekte zorlanan veya reddeden çocuklara ise “güzellik için acı çekmek gerekir” felsefesiyle fiziksel cezalar dahi uygulanabiliyor.
Moritanya’da zayıflık, sadece estetik bir kayıp değil, aynı zamanda aile için bir itibar kaybı olarak görülüyor. Zayıf bir kadının evlenmesinin çok zor olduğuna inanılması, aileleri bu baskıcı yönteme itiyor. Son yıllarda kentsel bölgelerde ve eğitimli kesimlerde bu geleneğe karşı bir direnç başlasa da, kırsal kesimlerde “çatlak izleri” ve “geniş bir beden” hala bir kadının sahip olabileceği en değerli mücevherler olarak kabul ediliyor.