Yıllarca Çinli politika yapıcılar, ekonominin hızlı büyümesini işaret ederek mevcut durumu savunabiliyorlardı. Bugün, bu argüman çok daha az ikna edici. Büyümenin kalitesi istikrarlı bir şekilde düştü ve er ya da geç ekonominin altta yatan zayıflıklarını muhasebe hileleri ve verimsiz altyapı projeleriyle gizlemek mümkün olmayacak. Büyümeyi canlandırmanın tek sürdürülebilir yolu, son on yılda gücü şiddetle merkezileştiren merkezi hükümetin, bu gücün bir kısmını yerel yönetimlere ve kritik olarak özel sektöre bırakmasıdır.ABD Başkanı Donald Trump’ın ticaret savaşı, Çin’in özel sektör dinamizmini yeniden tesis etmesini daha da acil hale getirdi. İhracat, Çin ekonomisinin en dinamik ve küresel olarak rekabetçi kısmı olmaya devam ediyor ve ülkenin verimliliği artırmak ve mevcut durgunluktan kurtulmak için en iyi umudu temsil ediyor. Bu sistem artık teklemeye başladığına göre, hükümet yeni büyüme kaynakları bulmalı ve bu zorluğun üstesinden gelebilecek konumda olan yalnızca özel sektördür.Çin’in son birkaç on yıldaki ekonomik başarılarında takdir edilecek çok şey olsa da, 2008’den sonra uygulanan devasa teşvik, birçok ilerici Keynesçi’nin iddia ettiği gibi kayıtsız şartsız bir başarı değildi. Aslında, bu bir uyarı hikayesi olarak görülmelidir.
Sonuçlardan biri, hükümetin ekonomiyi canlandırma yeteneğini daha da kısıtlayan Çin’in artan borç-GSYH oranıdır. IMF’nin Mali İzleme Raporu’na göre, Çin’in kamu borcunun 2027 yılına kadar GSYH’nin %100’ünü aşması – kurumsal ve hanehalkı borçları dahil edildiğinde ise %300’ün üzerine çıkması öngörülüyor. Bazıları Çin’in düşük faiz oranlarının bu borç yükünü yönetilebilir kıldığını savunsa da, aynı şeyin bir zamanlar ABD için de söylendiğini hatırlamakta fayda var. Japonya gibi, Çin de finansal baskı yoluyla faiz oranlarını uzun süreler boyunca düşük tutabilir, ancak bunun muhtemel bedeli daha yavaş bir büyüme olacaktır. Japonya’nın son otuz yıldaki deneyimi, bu yolun sonunda nereye varabileceğine dair bir fikir veriyor.Çinli politika yapıcılar yaratıcı ve yeteneklidir, ancak mevcut sorunların bir kısmı kendi yaptıklarının sonucudur. Bu mevcut zor durumdan bir çıkış yolu bulup bulamayacakları – ya da Çin’in orta gelir tuzağının bir başka kurbanı olup olmayacağı – açık bir soru olarak kalıyor. Ancak 2008’in tekrarını ummanın büyük bir yanılgı olduğu şimdiden açıktır. Tüketici harcamalarını artırmayı amaçlayan iyi tasarlanmış bir teşvik yardımcı olabilir, ancak yalnızca ağırlıklı olarak özel sektör talebi üzerinden kanalize edilirse.
