Şöyle bir cevap duyarsanız fazla kulak asmayın:
“İsterim, insanlara iyilik yapabilmek için, memlekette adaleti tesis etmek için, serveti hakkaniyetle dağıtmak için, haksızlıklara mâni olmak için.”
Söylerken içtenlikle söylese bile iktidarı verdiğiniz zaman ya tamahından ya iktidar sarhoşluğundan ya kabiliyetsizliğinden dediklerini yapamayacak.
Ya da yapmaya hiç niyeti yok, yalan söylüyor. Milletin malını, memleketin kaynaklarını gözüne kestirmiş, çökecek.
Üçüncü bir seçenek yok mu? Birinin iktidara gelip adaletli davranması, memleketi doğru dürüst yönetmesi?
Varsa bile istisnadır, fazla bel bağlamamak lazım.
Hz. Osman ehl-i Medine’den biat alıncaya kadar iyi bir insan, iyi bir Müslümandı. Ya yüzünün yumuşaklığından ya yönetme kabiliyetinin noksanlığından ya da akrabalarına olan zaafından adaletli bir idareye muvaffak olamadı.
Muvaffak olamayınca vahşi bir şekilde katledilmesi mi gerekiyordu?
Hayır.
Aralarında Hz. Ali, Talha, Zübeyr, Abdullah İbn Ömer gibi büyük sahabelerin bulunduğu bir şehirde Peygamber’in ashabına ve Medine-i Münevvere’ye yakışan medeni bir çözüm bulmaları hem o dönemin Müslümanlarını hem de bugünkü Müslümanları memnun ederdi.
Olmadı, başaramadılar.