Meclis raporunun en dikkat çekici tespiti, zorbalığın sadece iki kişi arasında kalmayıp üç farklı çocuk grubunun hayatını eş zamanlı olarak karartması:
Mağdur Çocuklar: Şiddete maruz kalan öğrencilerde kısa vadede depresyon, uyku bozuklukları, mide bulantısı ve karın ağrısı gibi psikosomatik belirtiler baş gösteriyor.
Zorba Çocuklar: Zorbalığı uygulayan öğrencilerin okula bağlılıklarının zayıf olduğu, eğitim ortamını sevmedikleri ve akademik başarılarının sistematik olarak düşük seyrettiği saptandı.
Tanık Çocuklar: Zorbalığa şahit olan öğrenciler, “sıranın kendilerine gelmesi” korkusuyla sürekli endişe ve güçsüzlük hissi yaşıyor; bu durum okuldan soğuma ve sosyal geri çekilme ile sonuçlanıyor.
NTV’nin haberine göre raporda, zorbalığın fiziksel etkilerinin yanı sıra ruhsal tahribatına özel bir parantez açıldı. Akran baskısı altındaki çocukların okul başarısının düşmesinin ötesinde, özgüven kaybı ve toplumsal hayata katılım noktasında kalıcı engellerle karşılaştığı vurgulandı. Komisyon, özellikle 6-17 yaş arası her 7 çocuktan birinin bu mağduriyeti yaşamasını “acil müdahale edilmesi gereken bir tablo” olarak nitelendirdi.
Akran zorbalığı, uzmanlara göre çocuklar arasındaki psikolojik, fiziksel, sosyal ve sözel saldırılar olarak kabul ediliyor. Zorba davranış gösteren ve zorbalığa uğrayan çocuk arasında güç eşitsizliği bulunuyor. Genellikle zorba davranışlar uygulayan çocuk; yaşça daha büyük, fiziksel açıdan daha güçlü ya da sosyal olarak daha kalabalık bir gruptan olabilir.
Akran zorbalığı, genel kanının aksine yalnızca fiziksel zorbalık şeklinde görünmüyor. Fiziksel zorbalık akran zorbalığı türlerinden sadece birisi olarak biliniyor. Sözel ve sosyal zorbalık da sık karşılaşılan zorbalık türleri arasında yer alıyor.