Her yıl nisan ayının ortalarında başlayan toplama süreci, mayıs ayının sonlarına kadar sürüyor. Ancak bu süre zarfında mantarı bulmak da kolay değil. Yağışlara bağlı olarak belirli dönemlerde ve genellikle yüksek rakımlı alanlarda görülüyor. Bu nedenle yöre halkı, mantarların yetiştiği yerleri “ocak” olarak adlandırıyor ve bu yerleri gizli tutuyor.
Toplama işlemi sırasında mantarların kökünden koparılmaması gerektiği belirtiliyor. Bunun yerine kesici bir aletle kök kısmı alınarak toplanması, yeniden yetişmesi açısından büyük önem taşıyor. Doğal kamuflajı nedeniyle ilk bakışta fark edilmeyen bu mantarlar, zamanla deneyim kazanan gözlerin dikkatli taramasıyla bulunabiliyor.
Sabahın erken saatlerinde yola çıkan bölge sakinleri, mantar ararken tüm streslerinden uzaklaştıklarını söylüyor. 4 kişilik ekiplerle doğaya açılan gruplar, buldukları alanları titizlikle tarayarak mantar topluyor. Bazı bölgelerde bir mantarın bulunduğu alanda birkaç tane daha çıkabileceği için, bu iş bir tür takım çalışmasına dönüşüyor.
Kuzugöbeği mantarı toplamayı ’bir tutku’ olarak niteleyen Hasan Ay, “Bizim için bir tutku. Buraya geldik mi her şeyi unutuyoruz. Sadece kendimizi göbeleğe kilitliyoruz. Bu duygu anlatılmaz, bunu yaşaman lazım. Çünkü bunu buldukça daha çok seviniyorsun, daha çok arayasın geliyor. Bugün aç karnına topladık, topladıkça insan açlığı da unutuyor. Fazla bulursak eve götürüyoruz. Daha fazla bulursak köyümüzde kuzugöbeğini alanlar var. Kilosu 900 ile bin TL arasında gidiyor” dedi.
Ay, kuzugöbeği mantarının maddi değerinin yanı sıra yaşattığı hissin paha biçilemez olduğunu belirterek “Tarif edilmez yani, yaşamak lazım. Öyle güzel bir duygu ki insan her şeyi unutuyor. Bir nevi stres atıyorsun burada. Doğa insanın sağlığına, sıhhatine birebir. Altın bulsak belki bu kadar sevinmeyiz. Bizim için bir tutku bu. 4 kişilik ekiple geldik. Aramızda anlaştık. Bir kişi bulma ekibi, diğerleri de arama ekibi. Bir kişi bulduğu zaman, arama ekibiyle hemen orayı toplu şekilde tarayıp 4-5 tane daha bulabiliyoruz” dedi.