Olay, Haziran 2025’teki kira yenileme döneminde başladı. Ev sahibi Y.E., oğlunun barınma ihtiyacı olduğunu belirterek kiracısından evi boşaltmasını istedi. Kiracı S.B. ise yeni bir ev bulmak için süre talep etti. Taraflar arasındaki müzakereler zorunlu arabuluculuk sürecinde de sonuçsuz kalınca, ev sahibi konuyu Ankara Batı 7. Sulh Hukuk Mahkemesi’ne taşıdı.
Ev sahibi Y.E., 10 Temmuz 2025’te tahliye davası açtıktan bir ay sonra kiracı S.B. anahtarı teslim ederek evi boşalttı. Mahkemede savunma yapan kiracı, “Ben zaten 1,5 ay süre istemiştim ve bu süre dolmadan evi tahliye ettim. Arabulucuya işim olduğu için gidemedim ama davanın neden devam ettiğini anlamıyorum” diyerek suçsuz olduğunu savundu.
Ancak mahkeme, davanın esasına girmese de “haklılık payı” üzerinden yaptığı incelemede kiracıyı haksız buldu.
Ankara Batı 7. Sulh Hukuk Mahkemesi, davanın açıldığı tarihteki koşulları baz alarak şu tespitlerde bulundu:
Ev sahibi ve oğlunun üzerlerine kayıtlı başka bir konutun bulunmadığı teyit edildi.
Davanın açıldığı 10 Temmuz tarihinde ev sahibinin tahliye talebinin yasal, gerçek ve zorunlu olduğu belirlendi.
Dava sürecinde tahliye gerçekleştiği için dava “konusuz” kalsa da, yargılamaya sebebiyet veren tarafın kiracı olduğu hükmedildi.
Bu gerekçeyle mahkeme; avukatlık vekalet ücreti, tüm yargılama masrafları ve arabuluculuk ücretinin kiracı S.B. tarafından ödenmesine karar verdi.