Ancak asıl çarpıcı olan, çocuk nüfusunun genel nüfus içindeki erimesi oldu. 1970 yılında Türkiye nüfusunun yüzde 48,5’ini, 1990’da ise yüzde 41,8’ini oluşturan çocukların oranı, 2025 sonu itibarıyla yüzde 24,8’e kadar geriledi. Nüfus projeksiyonlarına göre bu oran 2060’ta yüzde 16,9’a, 2100 yılında ise yüzde 14,5’e düşecek.
Hızlı düşüşe rağmen Türkiye, yüzde 24,8’lik oranla hala Avrupa Birliği’nden daha “genç” bir ülke konumunda. 2025 yılında Avrupa Birliği üyesi 27 ülkenin çocuk nüfus oranı ortalaması yüzde 17,6 olarak gerçekleşti. AB’de en yüksek çocuk nüfusuna yüzde 22,7 ile İrlanda sahipken, en düşük oran yüzde 14,5 ile Malta’da görüldü.
Türkiye içindeki bölgesel farklılıklar ise uçurum yaratmaya devam ediyor. 2025 yılında en yüksek çocuk nüfus oranına sahip il, yüzde 43,3 ile Şanlıurfa oldu. Onu yüzde 39,2 ile Şırnak ve yüzde 36,7 ile Mardin izledi.
Buna karşılık, çocuk nüfus oranının en düşük olduğu il sadece yüzde 15,9 ile Tunceli olarak kayıtlara geçti. Tunceli’yi yüzde 16,9 ile Edirne ve yüzde 17,7 ile Kırklareli takip etti.
Raporun en düşündürücü bölümlerinden biri ise yoksulluk verileri oldu. Türkiye’de toplam nüfusun yüzde 27,9’u yoksulluk veya sosyal dışlanma riski altında yaşarken, bu oran çocuklar söz konusu olduğunda yüzde 36,8’e çıkıyor. Özellikle kız çocuklarında bu risk yüzde 37,8 ile daha da yüksek bir seviyede ölçüldü.