Türkiye’nin askeri kapasitesini analiz ederken en büyük avantajı, uzun yıllardır NATO çatısı altında edindiği modernizasyonlar dikkat çekiyor. atı standartlarında eğitim almış disiplinli askeri personel, sınır ötesi harekatlarda kazanılan sıcak çatışma tecrübesiyle birleştiğinde sahada ciddi bir fark yarattığı analizi bilinirken, hava kuvvetleri envanterindeki modern savaş uçakları, erken uyarı sistemleriyle entegre çalışarak hava sahası sahipliğini de üst plana çekiyor.
Kara kuvvetleri ise sayısal büyüklüğü ve tank filoları ile en üst sıralarda seyrediyor.
Akdeniz ve Ege’de suları ısıtan jeopolitik risklere karşı deniz kuvvetleri, milli gemi projeleri ve gelişmiş denizaltılarla da denizlerden gelecek tehlikelere karşı öncü sahipliği üstleniyor.
Tahran yönetiminin savunma sistemi ise caydırıcılık ve asimetrik savaş üzerine kurulu olduğu biliniyor.
İran’ın askeri stratejisindeki en büyük kozu, şüphesiz bölgedeki birçok başkenti vurabilecek menzile sahip balistik füze cephaneliği.
Uluslararası ambargolara rağmen kendi yeraltı füze şehirlerini kuran ve bu teknolojiyi geliştiren İran, olası bir savaş durumunda doğrudan sıcak çatışmaya girmek yerine füze yağmuruyla düşman altyapısını felç etmeyi hedefliyor.
Kara ordusu personel sayısı bakımından oldukça kalabalık olan ülke, devrim muhafızları gibi paramiliter gruplarla iç güvenliği ve bölgesel nüfuzunu bir arada tutmaya çalışıyor.