Otomotiv endüstrisi, elektrifikasyon ve otonom sürüş gibi mega trendlerin etkisiyle köklü bir dönüşümden geçerken, şirketlerin finansal stratejileri de yeniden şekilleniyor. Nissan, bu dönüşümde öncü bir rol oynamak ve iddialı “The Arc” iş planını hayata geçirmek için sermayesini en verimli şekilde kullanmayı hedefliyor. 30 Haziran 2025’te ortaya çıkan bu son hamle, şirketin bu yolda ne kadar kararlı olduğunu gözler önüne seriyor.
Aslında bu son finansal hamle, şirketin yakın zamanda girdiği sancılı yeniden yapılanma sürecinin bir devamı niteliğinde. Okuyucularımızın hatırlayacağı üzere, Nissan’ın yeni CEO’su Ivan Espinosa, 24 Haziran’da gerçekleştirilen ve 3 saatten uzun süren fırtınalı hissedarlar toplantısında adeta ter dökmüştü. Espinosa, o toplantıda “Re:Nissan” adını verdiği acı reçeteyi açıklamıştı: 20.000 çalışanın işine son verilmesi, 7 fabrikanın kapatılması ve 500 milyar yen maliyet tasarrufu hedefleniyordu.
Aynı toplantıda Renault’nun 25 yıllık yönetim kurulu etkisi de resmen sona ermişti. İşte bu köklü küçülme ve yeniden yapılanma hamlelerinin bir parçası olarak, tedarikçi ödemelerinin uzatılması da şirketin sermayesini koruma ve geleceğe yönlendirme stratejisinin kritik bir adımı olarak öne çıkıyor.
Nissan’da fırtınalı toplantı! Yeni CEO 3 saatlik toplantıda terledi
Nissan, Haziran 2025 sonlarında Japonya’daki binlerce parça tedarikçisine bir e-posta göndererek, mevcut ödeme döngüsünü değiştirmek istediğini bildirdi. Reuters tarafından görülen e-postalara göre şirket, halihazırda yaklaşık 20 gün olan ödeme süresini 60 güne uzatmayı teklif ediyor. Bu değişikliğin Ekim 2025‘ten itibaren geçerli olması planlanıyor.
Nissan sözcüsü Shiori Hashimoto, yaptığı açıklamada bu değişikliği doğruladı ve amacın “ödeme koşullarını küresel standartlarla uyumlu hale getirmek ve rekabet gücünü artırmak” olduğunu belirtti. Şirket, bu adımla milyarlarca dolarlık bir nakit akışı avantajı yaratarak, bu kaynağı doğrudan geleceğin teknolojilerine yönlendirmeyi amaçlıyor. Bu hamle, özellikle Nissan‘ın ittifak ortağı Renault gibi diğer küresel üreticilerin zaten uyguladığı daha uzun ödeme vadelerine bir uyum sağlama çabası olarak da görülüyor.