Natron Gölü’nü diğer göllerden ayıran en büyük özellik, suyunun aşırı alkali olmasıdır. Gölde bulunan yüksek miktardaki sodyum karbonat ve mineraller, suya düşen hayvanların vücutlarındaki dokuları hızla kireçleştiriyor. Kuşlar, yarasalar ve küçük memeliler suya temas ettikleri anda mineral katmanıyla kaplanarak taşlaşıyor. Son anlarında, kanatları açık veya gözleri tam açık bir şekilde donup kalan bu canlılar, gölün kıyısında doğal birer heykel gibi sergileniyor.
Gölün ürkütücü şöhretine rağmen, Natron Gölü dünyadaki Küçük Flamingoların en önemli üreme alanı olarak biliniyor. Diğer tüm canlılar için ölümcül olan bu sular, flamingolar için güvenli bir ev anlamı taşıyor. Göldeki yüksek tuzluluk ve sıcaklık, yırtıcı hayvanların bu bölgeye yaklaşmasını engellerken; flamingolar, bu zorlu şartlara uyum sağlayan özel deri yapıları sayesinde gölde güvenle ürüyor. Öyle ki, dünyadaki Küçük Flamingo popülasyonunun büyük bir kısmı neslini bu “ölüm gölünde” sürdürüyor.
Gölün bu taşlaştırıcı etkisinin temelinde, çevredeki yanardağlardan gelen ve sulara karışan volkanik küller yatıyor. Suyun pH seviyesinin 10.5 gibi aşırı yüksek bir rakama ulaşması, canlı dokuları yakarak koruyucu bir kireç tabakası oluşturuyor. Bu kimyasal süreç, antik Mısır’daki mumyalama tekniklerine benzer bir koruma sağlıyor. Böylece suya düşen bir canlı, çürümek yerine mineralleşerek formunu asırlarca koruyabiliyor.