Bilim insanlarının şaşkınlıkla karşıladığı süreç, mantarın toprakta çözünmüş halde bulunan altın bileşiklerini oksitlemesiyle başlıyor. Altını emen mantar, bu değerli metali metalik nanoparçacıklar haline getirerek kendi miselyum (kök benzeri iplikçik) yapısının üzerine titizlikle diziyor. Bu durum, mantarın diğer türlere göre daha hızlı büyümesini ve yayılmasını sağlayan biyolojik bir avantaj olarak değerlendiriliyor. Altın kaplı iplikçikleriyle bu organizma, adeta yaşayan bir mücevher fabrikası gibi çalışıyor.
Bu keşif, geleneksel ve maliyetli maden arama yöntemlerine ekolojik bir alternatif sunuyor. Mantarın yüzeyde altın nanoparçacıkları sergilemesi, toprağın derinliklerinde zengin bir altın rezervi olduğuna dair doğal bir işaret fişeği olarak kabul edilebilir. Böylece, devasa iş makineleriyle sondaj yapmaya gerek kalmadan, sadece biyolojik veriler takip edilerek altın yatakları tespit edilebilecek.
Keşfin asıl devrim yaratan kısmı ise çevre üzerindeki etkisi olacak. Günümüzde altın madenciliğinde kullanılan siyanür gibi ağır kimyasalların yerini, gelecekte bu tür mikroorganizmalar alabilir. Ayrıca, endüstriyel atıklardan veya kirlenmiş topraklardan değerli metallerin geri kazanılmasında “biyo-madencilik” yöntemlerinin kapısı aralanmış oldu. Doğanın kendi içindeki bu ileri teknoloji, altının artık laboratuvar veya madenlerden çok, toprağın altında “büyüyebileceğini” kanıtlıyor.