Hırsızlık şebekeleri, bir eve girmeden önce günlerce süren sessiz bir gözlem süreci yürütüyor. Gün içinde evlerin önünden geçen ve rutin kontrol yapan hırsızlar, daire sakinlerinin çalışma saatlerini ve evden çıkış zamanlarını not alıyor. Eğer bir kapı önünde uzun süre broşür birikmişse veya evden gün boyu ses gelmiyorsa, o adres “kolay hedef” listesine ekleniyor. Ancak asıl tehlike, bu gözlemlerin ardından kapılara bırakılan ve ev sahiplerinin fark etmekte zorlandığı işaretleme yöntemlerinde başlıyor.
Hırsızların en yaygın kullandığı yöntemlerden biri, kapı aralığına veya koluna iliştirilen sıradan görünümlü kağıtlar ve küçük plastik parçalarıdır. Pek çok kişi bunu bir reklam faaliyeti sansa da, bu nesneler aslında birer zaman ayarlı tuzaktır. Eğer kapıya sıkıştırılan bu nesne 24 saat boyunca düşmüyorsa, hırsızlar ev sahibinin dışarıda olduğuna ve dairenin boş kaldığına emin oluyor. Bu yöntem, hırsızlara içeri girmek için en güvenli zaman dilimini sağlıyor.
Güvenlik güçlerinin incelemelerine göre, kapı pervazlarına veya zil panellerine kurşun kalemle çizilen küçük “X” işaretleri, daire şekilleri veya rakamlar büyük anlamlar taşıyor. Bu simgeler, evin içinde kaç kişinin yaşadığını, evde köpek olup olmadığını veya en uygun soygun saatinin ne zaman olduğunu temsil eden bir kodlama sistemi olarak kullanılıyor. Kapınızda size ait olmayan, küçük bir karalama bile görseniz, bu durum evinizin profesyonel bir çete tarafından izlendiğinin kanıtı olabilir.
İşaretleme stratejileri sadece kapı kollarıyla sınırlı kalmıyor paspaslar da hırsızların en sevdiği kontrol noktalarından biri haline geldi. Paspasın altına yerleştirilen ince bir dal parçası veya kapı eşiğine bırakılan küçük bir taş, hırsızlara kapının son kontrol saatinden beri açılıp açılmadığı bilgisini veriyor. Eğer taş yerinde duruyorsa, hırsız o kapının hiç açılmadığını anlıyor ve eyleme geçmek için düğmeye basıyor.