Osmanlı kadınları için temizlik, güzellik bakımının ilk adımıydı. Haftalık hamam seansları yalnızca sosyalleşme aracı değil, aynı zamanda cildi derinlemesine arındırmanın yolu olarak görülüyordu. Keselenme işlemiyle ölü derilerden arındırılan cilt, o dönemde yaygın olarak kullanılan doğal sabunlarla temizlenirdi. Bu sabunlar, kişisel tercihlere göre farklı kokularla hazırlanır ve doğal yağlarla zenginleştirilirdi.
O yıllarda saç bakımı için yalnızca sabun kullanmak yeterli görülmezdi. Sabunun saçta yarattığı sertlik hissini gidermek için hatmi çiçeği ve ebegümeci kaynatılarak elde edilen jel kıvamındaki su saçlara uygulanırdı. Saraya düzenli olarak gönderilen bu bitkiler, saçın yumuşak ve parlak kalmasını sağlardı.
Hamam sonrası cildin nem dengesini korumak ve yaşlanma etkilerini geciktirmek amacıyla gül suyu kullanımı oldukça yaygındı. Osmanlı sarayında sıkça kullanılan gül suyu, yalnızca nemlendirme amacıyla değil, aynı zamanda cilt hastalıklarının iyileştirilmesinde de tercih edilirdi. Cilt üzerindeki onarıcı etkisiyle bilinen gül yağı ise, ruhsal rahatsızlıkların tedavisinde dahi kullanılmıştır. İbn-i Sina gibi önemli hekimlerin önerdiği bu yöntemler, Osmanlı güzellik kültüründe önemli bir yer tutuyordu.