Topraktan çıktığında oldukça yumuşak olan Oltu taşı, hava ile temas ettiğinde hızla sertleşme özelliğine sahiptir. Bu nedenle işleme aşamasına kadar nemli toprağa gömülerek veya su içinde muhafaza edilir. Atölyelerde zımparalanıp yontulan taşlar, tebeşir tozu ve zeytinyağı ile cilalanarak karakteristik parlaklığına kavuşturulur.
Oltu taşını diğer taşlardan ayıran en önemli özellik, kullanıldıkça parlaması ve sürtünme yoluyla elektriklenerek hafif nesneleri çekebilmesidir. Ayrıca yanıcı bir yapıya sahip olan bu maden, yandığında etrafa özel bir koku yayar ve aniden soğutulduğunda camlaşarak formunu korur.
Oltu denilince akla gelen ilk ürün şüphesiz tespihlerdir. Gümüş işlemelerine ve kesim şekillerine göre “kuka”, “mercimek” veya “kesme” gibi isimler alan bu tespihler, sadece bir aksesuar değil, aynı zamanda büyük bir emeğin ve kültürel mirasın yansımasıdır.