Olofsson, sabıkalı suçlu Jan-Erik Olsson’un rehine aldığı dört banka çalışanı arasına dâhil edilmesiyle bu olayın parçası haline gelmişti. Olsson, 23 Ağustos 1973’te Stockholm’deki Kreditbanken adlı bankaya silahlı bir şekilde girerek soygun girişiminde bulunmuş, üçü kadın dört kişiyi rehin almıştı. Olsson, taleplerinden biri olarak cezaevindeki eski hücre arkadaşı Clark Olofsson’un olay yerine getirilmesini istemiş, yetkililer bu talebi kabul etmişti.
Altı gün süren kuşatma boyunca rehineler, soyguncularla yakınlık kurmuş, dışarıdaki güvenlik güçlerine karşı ise endişe ve tepki geliştirmişti. Rehinelerden Kristin Enmark, dönemin Başbakanı Olof Palme ile telefonla görüşerek, soyguncuların kendilerine iyi davrandığını savunmuş ve onlara güven duyduklarını ifade etmişti. Enmark, “İnanması zor ama burada gerçekten iyi vakit geçirdik” sözleriyle dünya basınında geniş yer bulmuştu.
Polis kuşatması, binaya çatıdan girilerek yapılan göz yaşartıcı gazlı operasyonla sona erdi. Rehineler, operasyonun ardından soyguncuların aleyhine ifade vermeyi reddetti. Bu olağandışı durum, İsveçli kriminolog ve psikiyatrist Nils Bejerot tarafından “Stockholm Sendromu” olarak tanımlandı.
“Stockholm Sendromu”, rehin alınan kişilerin kendilerini esir alan kişilere karşı zamanla sempati, bağlılık ya da empati gibi olumlu duygular geliştirmesiyle tanımlanıyor. Psikiyatrist Dr. Frank Ochberg’e göre bu durumun temelinde ölüm korkusu, tam bağımlılık hali ve hayatta kalmayı sağlayan küçük jestlere karşı duyulan ilkel minnettarlık yatıyor. Rehinelerin saldırganlarını bir tehdit olarak değil, yaşamlarını sürdürebilmenin anahtarı olarak görmesi sendromun en belirgin özelliği kabul ediliyor.
Stockholm Sendromu, 1970’ler sonrasında yüksek profilli pek çok rehine ve kaçırılma vakasında gündeme geldi. Özellikle ABD’li medya varisi Patty Hearst’ün kaçırıldıktan sonra örgüt üyeleriyle banka soygununa katılması, kavramın dünya çapında bilinmesini sağladı. Hearst’ün avukatları savunmalarını bu sendrom üzerine kurmuştu.
Yorumlar kapalı.