Türkiye’nin yaklaşık yarım yüzyıldır enflasyonla birlikte büyümeyi tercih ettiğini belirten Eğilmez, bunun en uzun kesintisiz istisnasının 2008–2016 dönemi olduğunu kaydetti. Bu süreç dışında Türkiye, enflasyonun tetiklediği tüketim artışı yoluyla büyüyen bir yapıyı sürdürdü.
TÜİK’in verilerinden hareketle hazırlanan grafiğe göre, Türkiye ekonomisi 2020 yılında pandemiyle birlikte derin bir daralma yaşadı. Ancak 2021’de bu çöküş, güçlü bir büyümeyle telafi edildi. Bu büyüme, büyük ölçüde kredi genişlemesi ve iç talep artışıyla sağlandı. Eğilmez, bu süreçte aynı zamanda enflasyonun tohumlarının da atıldığını vurguladı.
Yıl sonunda enflasyon yükselmesine rağmen faiz indirimlerinin devreye alınması, enflasyonun kontrolsüz biçimde yükselmesine neden oldu. 2022 ve 2023 yıllarında TÜFE üç aylık ortalamalarla yüzde 80’e yaklaşırken, büyüme ise yüzde 5 civarındaki potansiyel düzeyini aşmadı.
Eğilmez’in grafikte yer verdiği kırıklı trend çizgileri, büyümenin potansiyel düzeyde yatay seyrettiğini ancak enflasyonun yukarı yönlü eğilim gösterdiğini açık biçimde ortaya koyuyor. Yani büyüme sabit kalırken enflasyon yapışkan hale gelmiş durumda.
Eğilmez’e göre, Türkiye’de siyaset kurumu düşük enflasyonu hedeflemenin gerektirdiği zorlayıcı yapısal adımlardan kaçınıyor. Çünkü enflasyonu kalıcı biçimde düşürmek; verimlilik artışı sağlamak, teknolojiyi geliştirmek, küresel markalar yaratmak gibi zaman alıcı, meşakkatli süreçleri zorunlu kılıyor. Ancak bu yollar kısa vadede büyüme üretmediği gibi, geçici durgunluk ve işsizlik de yaratabiliyor.
Türk siyasetçisi için esas tehlike de burada başlıyor. Eğilmez bu durumu şöyle açıklıyor:
Yorumlar kapalı.