Geleneksel plastik poşetlerin aksine, Japonya’da kullanılan bu biyoplastik poşetlerin ham maddesi tamamen doğal kaynaklara dayanıyor. Patates nişastası ile üretilen malzeme, sıcak suda hızla, soğuk suda ise daha yavaş bir şekilde çözünerek doğaya geri dönüyor. Deniz suyunda zamanla parçalanan bu yapının en büyük avantajı ise parçalandığında mikroplastik formuna dönüşmemesi. Organik bileşenlerine ayrışan ürünler, bu özellikleri sayesinde uluslararası alanda “marine-safe” (deniz dostu) etiketiyle anılıyor.
Okyanuslardaki plastik atıklar, deniz canlıları tarafından yiyecek zannedilerek tüketiliyor ve bu durum ekosistemi geri dönülemez bir yıkıma sürüklüyor. Japonya’nın geliştirdiği bu teknoloji, poşet çözündüğünde ortaya çıkan maddelerin doğada halihazırda bulunan organik yapılar olması nedeniyle balıklar ve diğer deniz canlıları için hiçbir tehdit oluşturmuyor. Bu sayede besin zincirine plastik karışmasının önüne geçilmesi hedefleniyor.
Bu çevreci hamlenin önündeki en büyük engel ise üretim maliyetleri olarak öne çıkıyor. Patates nişastası bazlı poşetlerin üretim bedeli, petrol bazlı standart plastiklere oranla hala oldukça yüksek. Bu ekonomik fark nedeniyle teknoloji, Japonya genelinde henüz standart bir uygulama haline gelemedi. Şu an için sadece belirli lüks mağazalarda, çevreci sivil toplum kuruluşlarının projelerinde ve farkındalık yaratmak isteyen butik marketlerde kullanılıyor.
Uzmanlar, seri üretimin artması ve ham madde maliyetlerinin düşmesiyle birlikte bu teknolojinin küresel bir standart haline gelebileceğini öngörüyor. Japonya’nın bu hamlesi, özellikle okyanus kıyısındaki ülkeler için plastik kirliliğini durdurabilecek en güçlü alternatiflerden biri olarak görülüyor. Çevreci reformların ve “HIT-30” benzeri teknolojik teşviklerin bu alana kaydırılması, plastik kullanımını tarihe gömebilir.
Yorumlar kapalı.