Rüşvet suçunun doğası gereği kural olarak ancak “suçüstü” (in flagrante delicto) halinde tespit edilebileceğini belirten Prof. Dr. Özgenç, suçüstü halinin bulunmadığı durumlarda da rüşvetin ispatlanabileceği senaryoları anlattı. Özgenç, “Örneğin bir kamu görevlisinin görevine giren bir işin icrası sürecinde, iş sahibi kişi tarafından bu kamu görevlisinin banka hesabına meşru bir hukuki ilişkiye dayalı olmaksızın para transfer edilmiş olması halinde, bu paranın rüşvet olarak değerlendirilmesi mümkündür” ifadelerini kullandı.
Rüşvet alışverişinin kamera ve ses kayıtlarıyla da ispatlanabileceğini belirten deneyimli hukukçu, gelişen teknolojiyle birlikte ortaya çıkan yeni bir tehlikeye işaret etti. Yargı makamlarını sahte delillere karşı uyaran Özgenç, “Delil olarak ortaya konulan görüntü ve ses kayıtlarının örneğin yapay zekâ uygulamalarıyla sonradan sahte olarak oluşturulmuş olabileceği ihtimalini göz önünde bulundurmak gerekir” dedi.
Prof. Dr. Özgenç’in açıklamalarındaki en çarpıcı bölüm ise itirafçı (etkin pişmanlık) ve tanık beyanlarının tek başına delil kabul edilemeyeceğine yönelik uyarısı oldu. Miktar tespiti yapılmadan sadece soyut beyanlarla ceza verilemeyeceğinin altını çizen Özgenç, şu ifadeleri kullandı:
“Rüşvet olarak verilmiş para miktar itibarıyla tespit edilemeden, salt tanık açıklamalarına veya rüşvet verdiği iddia edilen kişinin ‘etkin pişmanlık’tan yararlanma süsü verilerek yaptığı açıklamalara dayalı olarak bu suçtan mahkûmiyet hükmü kurulamaz.”
Özgenç, değerlendirmesini noktalarken, kaynağı belirsiz servet artışlarını düzenleyen 3628 sayılı Mal Bildiriminde Bulunulması, Rüşvet ve Yolsuzluklarla Mücadele Kanunu’nun 13. maddesinde yer alan “Haksız mal edinme, mal kaçırma veya gizleme” suçuna ilişkin hükümlerin saklı olduğunu da hatırlattı.
Yorumlar kapalı.