Ankaralı Hüseyin Arslan’ın enginarla tanışması 20’li yaşlarına dayanıyor. Babasının mesleğini sürdüren Arslan, artan siparişleri yetiştirmek için kendi ekibini kurarak işi büyüttü. Yıllar içinde oluşan “enginar timi” şimdi her hasat döneminde Aydın’a geliyor ve Aydın Enginar Kooperatifi ile birlikte çalışıyor.
İtalya’dan getirilen otomatik soyma makineleri denense de istenilen sonuç alınamayınca tekrar insan emeğine dönüldü. Arslan ve ekibi, özel üretilen keskin bıçakları kullanarak birkaç saniye içinde enginarı ayıklayabiliyor. “Bu işin makinesi olmuyor” diyen Arslan, her bir enginarın gövdesini, etini zedelemeden temizlemek gerektiğini, bu yüzden de el emeğinin vazgeçilmez olduğunu vurguluyor.
Ekip üyelerinden biri günde ortalama 800 ila 1000 arasında enginar soyabiliyor. Bu yüksek tempoda çalışmak için yalnızca hız değil, aynı zamanda dikkat de gerekiyor. İşe yeni başlayan biri için ise bu rakamlar neredeyse ulaşılmaz. Hüseyin Arslan, “Benim elim alışkın, ama acemi biri bir enginarı kararınca bile soyamaz. Soyma süresi 1 dakikayı geçerse, o işçiyi sistem kaldırmaz” diyor.
Soyulan enginarların karararak bozulmaması için hemen su dolu kaplara alınması gerekiyor. Bu işlemi yaparken hem hız hem de temizlik ön planda tutuluyor. Ustalar, her enginara aynı özeni göstermek zorunda. Çünkü ürünün dış yüzeyindeki en küçük bir iz, satışta sorun oluşturabiliyor.
Yorumlar kapalı.