Niğde’den Adana’ya sezonluk çalışmaya gelen 25 yaşındaki Rüstem Aldemir, yaptığı işin fiziksel olarak oldukça yorucu olduğunu belirterek, “İşimiz biraz zor. Niğde’den buraya hamallık yapmaya geldik. Günlük kazancımız 2 ila 2 bin 500 lira arasında değişiyor. Günlük ekip olarak 250-300 ton patates yüklüyoruz. Bizim işimiz bu, yapacak bir şey yok. Önce Adana’da işe başlıyoruz sonra Niğde’ye gidiyoruz, orada kışın da depolarda çalışıyoruz” dedi.
Aldemir, genç yaşta başladığı bu işin uzun vadede bel fıtığı gibi sağlık sorunlarına yol açabileceğini de belirterek, “Yaşımız daha genç ama ileride çok ciddi bel fıtığı sıkıntısı yaşıyoruz. Buradan çıkıp düzenli işe girsek asgari ücret ile geçinemiyoruz, burada en azından aylık 90-100 bin lirayla iyi geçiniyoruz” diye konuştu.
Yaklaşık 30 yıldır tarım işçiliği yapan 42 yaşındaki Murat Karakeytir ise bu zorlu meslek sayesinde ailesine daha iyi bir hayat sunduğunu söyledi. “12 yaşından bu yana tarım işçiliği yapıyorum. Ortalama günlük 20-25 ton kişi başına yük düşüyor. Bel ağrısı, varis ve birçok hastalığa yakalanma riskimiz oluyor ama yapacak bir şey yok, ekmek paramızı buradan kazanıyoruz. Günlük 2 bin 500 lira para kazanıyoruz. Ayda 20-23 gün çalışıyoruz. Yaptığımız iş zor, bin kişiden birkaç kişinin yapacağı bir iş bu” şeklinde konuştu.
Tarım sektöründe ciddi bir iş gücü açığı olduğuna dikkat çeken Karakeytir, özellikle gençlerin fiziki güç gerektiren işlerden kaçındığını belirtti. “Küçüklükten bu yana bu işi yapıyoruz. Mesleği olmayan birisi için bu işlerden başka iş yok. Ya gidip asgari ücretle fabrikada çalışacak ya da gelip burada çalışacak. Ülkemizde ciddi bir meslek açığı var. Gençler okumalı, meslek lisesine gitmeli. Ben bu işi yaparak hem evimi yaptım hem de kızımı gelin ettim. Yaptığınız işi küçümsemeyin, gayret gösterin” dedi.
Yorumlar kapalı.