Bakan, koruma kararı bulunan çok sayıda kadının öldürüldüğünü, kadınların korunmasına yönelik mekanizmaların yeterince etkili olmadığını ve verilerin kamuoyuyla şeffaf biçimde paylaşılmadığını belirtti. Açıklamasında şu ifadeleri kullandı:
“Koruma kararları kağıt üzerinde kalıyor, KADES işlemiyor, kadınlar korunamıyor”
Bakan, bu durumun sorumluluğunun İçişleri Bakanlığı’nda olduğunu ileri sürerek, “İçişleri Bakanlığı kadınları ölüme terk ediyor” dedi.
Kadın cinayetleriyle ilgili verileri de paylaşan Bakan, açıklamasında şu ifadeleri kullandı:
“KADES var ama işlemiyor. Her gün kadınlar öldürülüyor, kimse sorumluluk hissetmiyor. 23 kadın koruma kararı olmasına karşın öldürüldü. Eleştirmek için eleştirmiyoruz; rakamların ortaya koyduğu bir gerçekten bahsediyoruz. 2024 yılında Türkiye, veri tutulmaya başlandığından bu yana en yüksek kadın cinayeti sayısını yaşadı: 394 kadın erkekler tarafından öldürüldü, 258 kadın şüpheli biçimde hayatını kaybetti. 2025 yılında da tablo değişmedi: 297’si doğrudan cinayet olmak üzere 391 kadın hayatını yitirdi. Bu kadınların 253’ü en güvenli hissetmeleri gereken yerde, evlerinde katledildi. Sadece hukukun uygulanmasıyla ilgili ihmalleri ya da göz yummaları değil; asıl konuşmamız gereken, önleyici tedbirlerdeki açık ihmaller. Koruma kararlarıyla ilgili ihmaller ve özellikle KADES ile ilgili açıkların ve keyfi tutumların üzerine gitmek zorundayız. Biz, bu hesabı sormaya ve bu dönüşümü yapmaya hazırız. 8 Mart’ta ve her gün!”
Bakan, koruma kararlarının uygulanmasında ciddi eksiklikler bulunduğunu savunarak şunları söyledi:
“İçişleri Bakanlığı’nın sorumluluğundaki en kritik başarısızlık, verilen koruma kararlarının sahadaki karşılığının olmaması. Devlet bir yandan kadına tehlike altında olduğunu söyleyip tedbir kararı veriyor; öte yandan o kararı uygulatacak mekanizmayı işletmiyor. 2024 yılında 28 kadın, aktif koruma kararı olmasına karşın hayatını kaybetti. 2024’ün yalnızca ilk 6 ayında 16 kadın tedbir kararı sürerken öldürüldü. Uzaklaştırma kararlarının etkin biçimde denetlenmesi ve ihlallerin raporlanması için sistematik bir mekanizma bulunmuyor. Karar ihlalleri çoğunlukla mağdurun şikâyetine bırakılıyor; kolluk, ihlali re’sen takip etmiyor. Serpil Erfındık ve Hülya Şellavcı davaları bu ihmallerin ne denli ağır sonuçlar doğurduğunu gözler önüne sermiştir. Koruma kararını uygulamakla yükümlü olan kolluk görevlileri hesap vermek zorundadır. Bu bir tercih değil; devletin anayasal yükümlülüğüdür.”
Bakan, İçişleri Bakanlığı’nın kadın güvenliği alanındaki önemli uygulamalarından biri olan KADES hakkında da değerlendirmelerde bulundu.
“KADES uygulaması, kadın güvenliği alanında İçişleri Bakanlığı’nın en görünür politika aracıdır. Ancak indirme sayısındaki artış, cinayetlerdeki düşüşle karşılık bulmamaktadır. KADES 8 milyon 900 binden fazla kez indirildi. Fakat bu rakam, devlete güveni değil; korunma ihtiyacının ne denli kritik boyutlara ulaştığını gösterir. İstanbul Sözleşmesi’nden çekilmenin ardından geçen 4 yılda bin 443 kadın öldürüldü, KADES yaygınlaşmaya devam etti. İhbarların ortalama yarısı ‘asılsız’ çıktığı için kaynaklar verimli kullanılamıyor; sistem tıkanıyor. Akıllı telefonu olmayan ya da telefona el konulan kadınlar uygulamaya erişemiyor. Bu temel tasarım açığı 8 yılda kapatılmadı. Müdahale süresi standarda bağlanmamış; performans ölçümü yapılmıyor. KADES, İçişleri Bakanlığı’nın bu alanda attığı en somut adımdır. Ancak adımın büyüklüğü, sonuçla ölçülür. Kadın cinayetlerinin tarihin en yüksek seviyesine ulaştığı bir tabloda uygulama başarısından söz etmek mümkün değildir. KADES reklam aracı mı? Koruma mekanizması mı?”
Yorumlar kapalı.