Prof. Dr. Osman Bektaş’ın analizine göre, Kandilli Rasathanesi tarafından tutulan bir asrı aşkın kayıtlar, Doğu Karadeniz kıyı şeridinin tektonik olarak durağan olmadığını kanıtlıyor. Trabzon ve Rize hattı boyunca gözlemlenen ve büyüklüğü 3’ü aşan depremlerin belirli bir sistematik içinde devam etmesi, yer kabuğunun bu noktada aktif bir kırılma süreci yaşadığını gösteriyor. Bektaş, bu depremselliğin sadece münferit sarsıntılar olmadığını, derinlerde işleyen ve “aktif fay zonu” olarak nitelendirilen bir yapının varlığını tescillediğini ifade ediyor.
Bölgenin jeolojik yapısındaki en büyük risklerden biri, yükselen dağ kuşağının yerçekimi etkisiyle denize doğru hareket etmesidir. Prof. Dr. Bektaş, bu durumu “basamaklı normal faylar” olarak tanımlıyor. Dağlık kütlenin ağırlığı ve tektonik baskılar, kitlelerin kıyıya doğru çökmesine ve bu süreçte orta ölçekli depremlerin tetiklenmesine neden oluyor. 2024 yılında Rize’de meydana gelen 4,8 büyüklüğündeki deprem, bu tektonik kökenli kitle hareketlerinin en güncel ve somut örneği olarak kayıtlara geçmiş durumdadır. Bu tür sarsıntılar, zemin deformasyonunu hızlandırarak yerleşim birimleri üzerindeki baskıyı artırmaktadır.
Haberin en can alıcı noktası ise deniz dolgusu üzerine inşa edilen devasa projelerin karşı karşıya olduğu zemin riskidir. Tektonik deformasyona açık olan bu bölgelerdeki kitle hareketleri, özellikle mühendislik ömrü uzun olması gereken yapılar için büyük bir tehdit oluşturuyor. Prof. Dr. Bektaş, özellikle şu yapı gruplarına dikkat çekiyor:
Deniz dolgusu üzerine inşa edilen bölge hastaneleri
Kıyı şeridinde yer alan stadyumlar ve spor kompleksleri
Uluslararası standartlarda hizmet veren havalimanları
Yoğun nüfuslu sahil yerleşim alanları
Yorumlar kapalı.