Depremde kızı Handan Karaca’yı Hatay Samandağ’da kaybeden ve akıbetini hala öğrenemeyen İlhan Balıkçı, “Kızım bir yıllık evliydi. Eski devlet hastanesinde bulunamadı depremde. Kızımın bulunmasını istiyorum ve bir mezar yapmak istiyoruz. Yetkililerden herkese, Sayın Cumhurbaşkanımıza sesleniyorum buradan. Kayıp çocuklarımızı bulsunlar, yeter artık dayanamıyoruz, el uzatsınlar bize. Lütfen Cumhurbaşkanımız bizi terk etmeyin. Sandığa geldiğiniz zaman bizi unutmuyorsunuz şu anda da bizi unutmayın” dedi.
Depremin üzerinden iki yıl geçmesine rağmen Samandağ’da hiçbir şeyin değişmediğini vurgulayan Nesrin Karasuvan, “İyileştiğimizi düşünüyor olabilirler ama bizler daha iyileşmedik. Yaramız dünkü gibi daha. Saat 04.16’da yataklarımızda, saat 04.17’de ise enkazın altındaydık. İnsanlarımız hala çadırlarda. İnsanlarımız hala acı çekiyor. Kadınlarımız perişan durumda. Kısacası hiçbir şey değişmedi bizim için. 2023 6 Şubat saat 04.17’deyiz daha” dedi.
Ağabeyi, yeğeni, teyzesi, halasının torunları, öğrencileri, komşuları ve dostlarını kaybettiğini ifade eden Karasuvan, ağabeyinin tüp bebek yöntemiyle evlendikten 13 yıl sonra çocuk sahibi olduğunu ancak depremde ağabeyi ve 14 yaşındaki kızının yaşamını yitirdiğini anlatarak şunları söyledi:
“Söyleyecek söz bulamıyorum. Boğazım düğümleniyor. Meryem tüp bebek çocuğu. Meryem 13 yıl sonra dünyaya geldi. Çok başarılıydı, burslu bir öğrenciydi, hayali doktor olmaktı. Aynı zamanda çok iyi bir halk oyunları oyuncusuydu. Yarışmada derece yapan bir öğrenciydi. 22 Şubat’ta Meryem’in halk oyunları yarışması olacaktı. Meryem’e annesi ‘Kızım sabah sınavın olacak kalk yat’ diyor. Meryem de ‘Anne ne olur biraz arkadaşlarımla mesajlaşayım’ diyor ve mesajlaşıyor. Arkadaşlarından edindiğim bilgiye göre saat 02.10’a kadar mesajlaşıyorlar ve sabah uyanıyoruz ki Meryem ile babası hayatta değil. Enkazın altında kalmışlar. İki gün sonra onları enkazın altından çıkarıyoruz ve iç kanamadan gitmişler. Dolayısıyla o an bizim için yaşam bitmişti, Meryem için de bitmişti ve herkes için bitmişti. Duygu yüklüyüz. İyileştiğimizi düşünmüyorum. İnşallah bir daha böyle bir asrın felaketi ile karşı karşıya gelmeyiz ve hiçbir anne, baba, kardeş, çocuk ağlamaz. Umarım tekrar enkazın altından çığlık sesleri duymayız.”
İstanbul’da yaşayan ve depremin haberini alır almaz Hatay’a geldiğini söyleyen Emre Can Coşkun, “7 Şubat’ta Antakya’ya, 9 Şubat’ta ise Samandağ’a geldik. Ben 9 Şubat 2023 yılında buraya taşındım. İki yıldır Samandağ’dayım. İki yıldır tüm deprem bölgesi için, Hatay için, Maraş için, Antep için ve diğer tüm şehirlerimiz için elimizden geldiğince dayanışmayı, yurttaşlarımıza omuz olmayı, bir arada durmayı büyütmeye çalışıyoruz. Bu kimi zaman yaşam alanlarımıza dökülen molozlara karşı mücadelemiz oldu. Bu kimi zaman kaynak kitaplarla, kırtasiye malzemelerine ulaşamayan küçüklerimize; sınava hazırlanan gençlerimize kaynak kitap oldu, kalem oldu, silgi oldu. Kimi zaman birlikte durmanın, mücadele etmenin, memleket için bir şeyler yapabilmenin onurunu, gururunu hep birlikte anlayabilmek, hissedebilmek oldu. Samandağ’dan, Antakya’dan, tüm deprem bölgelerimizden vazgeçmeyeceğiz. Elimizden geldiğince bu ülkeyi yaşanılabilir hale getirene kadar devam edeceğiz.”
