Gökçe, 17 Ağustos 1999 Marmara Depremi sonrası enkaz altından yükselen “Sesimi duyan var mı?” çığlığının, 6 Şubat depremleriyle “Bizi kurtaracak yok mu?” feryadına dönüştüğünü hatırlatarak, aradan geçen 24 yılın afete hazırlık ve koordinasyon açısından büyük bir fırsat olduğu ancak bu fırsatın heba edildiğini belirtti.
Paylaşımda, AFAD’ın afet yönetimindeki hazırlıksızlığı, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin sahaya geç çıkarılması, sosyal medya erişim engelleri, planlama ve koordinasyondaki eksikler ile yanlış bütçe öncelikleri gibi faktörlerin 6 Şubat depremlerinde yaşanan büyük yıkımı derinleştirdiği ifade edildi.
İPA Başkanı, 1999’dan bu yana çıkarılan 45 kanun ve 11 yönetmeliğe rağmen devlet aklının plansız ve koordinasyondan uzak kalması sonucu afet risklerinin artırıldığına dikkat çekti. Devlet Planlama Teşkilatı’nın kapatılması ve Toplu Konut İdaresi Başkanlığı’na (TOKİ) ayrıcalıklı haklar tanınmasının, konut üretiminde kamusal yarardan çok ranta dayalı politikaların önünü açtığı kaydedildi.
Gökçe’nin paylaştığı verilere göre, Türkiye’de son yıllarda bütçe ve kamu kaynakları, deprem odaklı konut üretimi yerine çok farklı alanlarda değerlendirildi. İşte öne çıkan rakamlar:
Kur Korumalı Mevduat (KKM): 48 milyar dolarlık maliyetin sosyal konut üretimine ayrılmasıyla 761 bin 904 konut inşa edilebileceği belirtildi.
Deprem Vergileri: 24 yılda toplanan 39 milyar dolarlık tutar sadece depreme yönelik kullanılsaydı, 619 bin 47 dayanıklı konut yapılmış olacaktı.
Faiz Giderleri: 2024 yılı merkezi bütçesinde faiz için öngörülen 1 trilyon 254 milyar TL, verimli bir yönetimle 568 bin 707 konuta dönüşebilirdi.
Kamu Özel İş Birliği (KÖİ) Projeleri: 2019-2022 arasında Karayolları Genel Müdürlüğü bütçesinden harcanan 220 milyar TL, geçiş garantili projeler yerine konuta aktarılabilse 99 bin 773 konut yapılabilirdi.
