Hukuki süreci başlatan olay, bir fabrikada 6 yılı aşkın süredir üretim elemanı olarak görev yapan bir işçinin, sağlık sorunları gerekçe gösterilerek işten çıkarılmasıyla yaşandı. Ağır anksiyete ve depresif bozukluk tedavisi gören, algı ve bilincini zayıflatan ağır ilaçlar kullanan işçi, iş sözleşmesinin feshedildiği gün şirket yetkilileri tarafından doğrudan işverenin sürekli çalıştığı kadrolu bir arabulucunun ofisine götürüldü.
Tüm alacaklarının eksiksiz ödeneceği vaadiyle önüne konulan evrakları imzalayan işçiye, 6 yıllık emeğinin karşılığı olarak net 156.058,70 TL ödeme yapıldı. Ancak aynı fabrikada sadece 3 yıllık kıdemi bulunan bir başka çalışana 162.000 TL ödendiğinin ortaya çıkması üzerine, durumun hukuk literatüründeki “gabin” (haksız yararlanma) olgusunu oluşturduğu belirtilerek yargı süreci başlatıldı.
SGK Uzmanı İsa Karakaş’ın aktardığı detaylara göre, açılan davada İş Mahkemesi adaletin terazisini işçiden yana tartarak tarihi tespitlerde bulundu ve imzalatılan ihtiyarî arabuluculuk tutanaklarının geçersiz olduğuna hükmetti. Mahkemenin gerekçeli kararında şu unsurlar öne çıktı:
İşveren vekilinin, yerel mahkemenin verdiği bu karara karşı yaptığı istinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi tarafından esastan reddedilerek karar onandı. İşverenin şansını son kez denediği temyiz başvurusu üzerine dosya Yargıtay’ın gündemine geldi.
Dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, Bölge Adliye Mahkemesinin kararını usul, kanun ve ispat kuralları yönünden tamamen uygun bularak onadı. Yüksek Mahkeme, tarafların uyuşmazlıkları hür iradeleriyle çözmesini amaçlayan arabuluculuk müessesesinin, işçinin ileride açabileceği davaların önünü kesmek amacıyla bir “hile-i şeriyye” şeklinde kullanılamayacağına hükmetti. İşçinin baskı, mağduriyet ve zor durumundan faydalanılarak alınan imzaların hukuken hükümsüz sayılacağını netleştiren bu kararla, “jet arabuluculuk” formülü hukuken tamamen geçerliliğini yitirmiş oldu.
Yorumlar kapalı.