Olay, R.Ç. isimli üvey oğulun annesinden haber alamaması üzerine polise başvurmasıyla gün yüzüne çıktı. Polisin çilingir yardımıyla girdiği dairede karşılaştığı manzara ise tüyler ürperticiydi. Dairenin adeta bir “çöp ev” haline geldiği, dayanılmaz bir kokunun yayıldığı ve Gülşen Çoğulu’nun yatağında, üzerinden uzun yıllar geçmiş bir şekilde ölü bulunduğu tespit edildi.
Adli tıp uzmanlarının yaptığı ilk incelemelerde, kadının ölümünün üzerinden en az 10 yıl geçtiği belirlendi. Kemiklerinin bir kısmının toz haline geldiği ve üzerindeki kıyafetlerle yatağında bulunduğu belirtildi. Cesedin kalıntıları, ölüm nedenini ve kimliğini kesin olarak belirlemek amacıyla İstanbul Adli Tıp Kurumu’na gönderildi.
Olayla ilgili başlatılan soruşturmada, Gülşen Çoğulu’nun yaklaşık 23 yıl önce eşini kaybettiği ve demans belirtileri göstermeye başladığı öğrenildi. Üvey oğlu tarafından bir süre huzurevine yerleştirilen kadının, bir süre sonra kendi isteğiyle evine döndüğü ve bir daha kendisinden haber alınamadığı ortaya çıktı.
Komşuların yıllardır süren kötü kokulara rağmen yetkililere haber vermemesi ve üvey oğlunun uzun süre ilgilenmemesi, olayın vahametini daha da artırdı. Savcılık, olayla ilgili “şüpheli ölüm” soruşturması başlatırken, Gülşen Çoğulu’nun hayatta olan yakınlarının mezarlarının bulunması ve DNA karşılaştırması yapılması planlanıyor.
Bu trajik olay, “Bir insan ne kadar yalnız olabilir ki, öldüğü bile yıllarca fark edilmesin?” sorusunu akıllara getiriyor. Modern şehir hayatının bireyselleşmeyi ve yabancılaşmayı artırdığı, komşuluk ilişkilerinin zayıfladığı ve insanların birbirine karşı duyarsızlaştığı gerçeği, Gülşen Çoğulu’nun yaşadığı bu acı olayla bir kez daha gün yüzüne çıktı.
