Gelin görün ki nerede bizde dinleyecek o eski heyecan, heves mi kaldı?
Demokrasinin ayıplı yıllarını anlatan belgeseller geldi aklıma, bunlar da müziksiz yılları herhalde. İçimizdeki müzik sustu sanki, Sezen Aksu da çalsa fayda etmiyor.
Attila İlhan’ın “hiç doğmamayı isterdim ama/ bir kere doğmuşum ölmek yasak” dizelerine yaraşır bir karamsarlık seziyorum.
Yaşama şevkimiz, Sezen’in yeni şarkılarıyla canlanmayacak kadar kırık mı peki?
Siyaseti kıskacına alan “iç cepheyi güçlendirme” çalışmalarının etkisine mi bağlamalıyız, müzik merakımızı o mu zayıflattı?
Güçlü bir yankı görmedim. Sezen’in albümü, günün olayı olamadı. Eskiden böyle miydik, başka şey konuşulmazdı o gün.
Her toplumun bir Ümmü Gülsüm’ü olmalı oysa. Onun konser vereceği perşembe akşamları askeri darbe yapılmaz, savaş kararı bile alınmaz, bekletilirdi, derler. O gün Mısır halkını teneffüse çıkarırdı devlet. Rahat bir nefes alır, siyasetin ceremelerinden uzaklaşırlardı.
Mısırlıların, Arap müziğinin eşsiz divası için daha sabahtan hazırlanmaya başladığını, ciddi gazete haberlerini dahi okumadığını, Ümmü Gülsüm’den başka gündemlere yüz vermediğini söylerler. Yine de gazeteler en çok o gün satarmış, Ümmü Gülsüm’ün konser hazırlığından bahsettikleri için.
O, Mısır’ın dördüncü piramidi, Doğu’nun yıldızıydıysa Sezen de milletçe bizim grup terapistimiz, birlik beraberliğimizin sütunlarından biri değil miydi?
5 yıl aradan sonra yeni bir albüm çıkardı ama dün siyasi tartışmalardan, kısır çekişme gündemlerinden kalkmadı yine kafalar.
Ruh halimizin iyiye gitmediğini, ağız tadımızın fena kaçtığını, bir tür ‘madem doğduk, yaşamaya mecburuz’ girdabına sürüklendiğimizi göstermiyor mu? Ben mi abartıyorum yoksa?
İlgilenen, dinleyen, havada kapan elbette olmuştur ama gündemi değiştirecek bir etki uyandırmadı.
Normali unutmuş gibiyiz.
Yorumlar kapalı.