Her şey 1876 yılının dondurucu bir kış gününde başladı. 1861 doğumlu Karolina, beş çocuklu balıkçı bir ailenin tek kızıydı. Okuma yazma hevesiyle yanıp tutuşan genç kız, ailesini ikna ederek okula gitmeye başlamıştı. Ancak 18 Şubat günü okuldan dönerken donmuş bir nehrin üzerinden geçtiği sırada ayağı kaydı ve sert bir şekilde başını buz kütlesine çarptı. O an için önemsiz görünen bu kaza, Karolina’nın hayatını tamamen değiştirecek olan sürecin fitilini ateşledi.
Kazadan sonra şiddetli diş ağrısı ve halsizlik şikayetiyle yatağına giren Karolina, bir daha uyanamadı. Annesi sabah onu uyandırmaya gittiğinde kızının tepki vermediğini ancak düzenli nefes aldığını fark etti. Haftalar aylara, aylar yıllara devrildi; ancak ne sarsıntılar ne de odaya doluşan insanların çığlıkları onu uyandırmaya yetmedi. Karolina, dış dünyayla bağını koparmış, sadece şekerli su ve süt ile hayatta tutulan bir “canlı heykele” dönüşmüştü.
O dönemdeki kısıtlı tıp imkanlarıyla adaya getirilen doktorlar, genç kızın komada olduğunu söylese de durumu tam olarak açıklayamadılar. Karolina, uykusunda bazen mırıldanıyor veya gözyaşı döküyordu ama asla gözlerini açmıyordu. İlginç olan ise, 32 yıl boyunca yatakta kalmasına rağmen fiziksel formunun bozulmaması ve yaşlanma belirtilerinin yaşıtlarına oranla çok daha yavaş seyretmesiydi.
3 Nisan 1908 tarihinde, evdeki hizmetçi Karolina’nın odasından gelen hıçkırık sesleriyle irkildi. Karolina, 32 yıl 42 gün sonra nihayet gözlerini açmıştı. Yerden kalkmaya çalışırken sendeleyen bu kadın, takvime göre 46 yaşındaydı ama zihni hala 14 yaşındaki o küçük kızı barındırıyordu. Kardeşlerini tanıyamadı ancak yatağa girmeden hemen önceki anlarını tüm detaylarıyla hatırlıyordu. Yapılan muayenelerde zekasının yerinde olduğu ve sağlıklı bir şekilde okuyup yazabildiği görüldü.
Yorumlar kapalı.