Dava süreci, işten çıkarılan bir mühendisin, şirket telefonunun verilerini temizlemesine izin verilmeden elinden alındığını ve kişisel yazışmalarının rızası dışında okunduğunu iddia ederek yargıya başvurmasıyla başladı. Davacı işçi; kıdem ve ihbar tazminatlarının yanı sıra, kişisel verilerinin ihlal edildiği gerekçesiyle manevi tazminat talebinde bulundu.
İşveren tarafı ise savunmasında; telefonun sadece iş amaçlı verildiğini, yapılan incelemede davacının patrona ve mesai arkadaşlarına yönelik “hakaret içerikli” ifadeler kullandığının tespit edildiğini ve bu durumun tutanak altına alındığını belirterek davanın reddini istedi.
Davayı inceleyen yerel mahkeme, teknolojik imkanların işverene sınırsız bir denetim yetkisi vermediğine dikkat çekti. Mahkeme kararında şu tespitlere yer verildi:
İşverenin, çalışanın özel hayatına dahil olan mesajlaşmaları okuma ve bunları fesih gerekçesi yapma hakkı bulunmamaktadır.
WhatsApp mesajlarının rıza dışı incelenmesi “özel hayatın gizliliğinin ihlali” niteliğindedir ve işçi manevi tazminata hak kazanmıştır.
Şirketin istinaf başvurusu Ankara Bölge Adliye Mahkemesi tarafından reddedilirken, dosya son durak olarak Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’ne taşındı. Yargıtay, yerel mahkemenin ve bölge adliye mahkemesinin kararlarını hukuka uygun bularak, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu uyarınca onanmasına oy birliğiyle karar verdi.
Hukukçular, bu kararın işverenlerin dijital denetim yetkilerinin sınırlarını netleştirdiğini vurguluyor. Uzmanlara göre; işverenlerin kurumsal cihazları denetleyebilmesi için önceden çalışanlara yazılı bildirim yapması, denetimin sınırlarını belirlemesi ve özel hayatın mahremiyetine saygı göstermesi gerekiyor.
Yorumlar kapalı.