Mahkeme kararında; bir sanığa 7 yıl 6 ay hapis cezası verilirken diğer sanıklar, cezaevinde geçirdikleri süre göz önünde bulundurularak serbest kaldılar.
Dava sonrası Zeren’in arkadaşları, Aydın Adnan Menderes Üniversitesi ve diğer üniversitelerden öğrenciler basın açıklaması yaparak “Zeren için adalet” çağrısını yinelediler.
Kaza günü Zeren Ertaş‘ın yanında olan arkadaşı Melisa Pehlivan, yaşadıklarını gözyaşları içinde anlattı ve şunları söyledi:
“Elimde bir kağıtla geldim. Çünkü hislerimi ve zihnimi nasıl toparlayacağımı bilmiyorum. Arkadaşımla çok vakit geçirdim mi? Hayır. Ama geçirdiğim her an çok özeldi. Onunla ilgili çok güzel hatıralarım var. Kazadan bir saat öncesine kadar konserde nasıl eğlendiğimizi, o konsere nasıl hazırlandığımızı hatırlıyorum. Ama sonrasında benim ‘binelim’ dediğim asansörde o kazayı birlikte yaşıyor olmanın bende yarattığı derin üzüntüyü ve acıyı paylaşıyorum. Duygularımın bir tercümanı yok. Kimsenin suçu üstlenmediği bu noktada ben ‘binelim’ dediğim o asansörün vicdan azabını iliklerime kadar yaşıyorum. Bu vicdan yükünü tek başıma yaşamama sebep veren insanlar için çok üzgünüm. Biz bunu hak etmiyoruz. Bugün burada sadece geride gözü yaşlı bir aile, bir kardeş, bir arkadaş bırakmadınız. ‘Binelim’ dediğim asansörün vicdan azabıyla beni yapayalnız bıraktığınız için bu sisteme o kadar kızgınım ki!”
Öğrenciler tarafından yapılan ortak basın açıklamasında ise şu ifadelere yer verildi:
“Bugün buraya yas tutmaya değil, göz göre göre gelen bir cinayetin hesabını sormaya geldik. Aydın’da kaldığı KYK yurdunda asansör faciası sonucu aramızdan koparılan sıra arkadaşımız Zeren Ertaş, bu düzenin önceliklerinin bir kurbanıdır. Zeren’in ölümü bir kaza değil; kâr etsin diye kısılan bütçelerin ve öğrenci hayatını hiçe sayan yönetim anlayışının bir sonucudur.
Zeren’in katilleri iki senedir korunuyor, kollanıyor ve hatta ödüllendiriliyor. Evlatları için adalet mücadelesi veren aileler ölümle tehdit ediliyor. Tehdit edenler bulunamıyor, cezalandırılmıyor. Barınma hakkını savunan öğrenciler ise gözaltılar ve tutuklamalarla karşı karşıya kalıyor, en ağır bedelleri ödemek zorunda bırakılıyor. Zeren’in iki yıldır sürdürülen mücadelesi sürecinde yaşananlar, adaletsizliği bir kez daha ortaya koymuştur. Öğrenciler olarak bizler barınamıyoruz. Yıkılmaya yüz tutmuş binalarda, asansörleri çalışmayan, tavanları çöken yurtlarda kalmaya zorlanıyoruz. Yaşamıyoruz. Gelecek kaygısı ve ekonomik baskılar altında eğitim hayatımızı sürdürmek için güvencesiz işlerde en ucuz iş gücü olarak çalıştırılıyoruz. Ölüyoruz. Okumak için gittiğimiz şehirlerde, devletin güvencesi altında olması gereken yurtlarda can veriyoruz.
Yorumlar kapalı.