Oto tamir ustaları, eleman sorununun temelinde gençlerin ve ailelerin değişen tercihleri olduğunu belirtiyor. Eskiden “eti senin kemiği benim” diyerek çocuklarını sanayiye emanet eden aileler, artık “Ne kadar maaş vereceksin?” diye sorarak ekonomik beklentilerini ön planda tutuyor. Gençler ise ağır ve kirli işlerde çalışmak yerine, daha rahat ve masa başı mesleklere yöneliyor. Bu durum, nitelikli eleman yetiştirme sürecini baltalıyor ve sektördeki kalifiye işçi açığını her geçen gün artırıyor. Ustalar, bu anlayış değişikliğinin mesleğin geleceğini tehdit ettiğini vurguluyor.
Oto tamir sektöründe çalışan Abdulkadir Güneş, 30 yıllık tecrübesiyle Gaziantep’teki durumu özetliyor. Güneş, aylık 40-50 bin TL maaş vermelerine rağmen kalfa ve usta bulmakta zorlandıklarını, hatta yeni neslin işe başlayıp birkaç gün içinde “Bu iş bana göre değil, çok kirli” diyerek ayrıldığını anlatıyor. 12 yıllık zorunlu eğitimin de çırak yetişmesini engellediğini belirten usta, mesleklerinin artık son nesli olduklarını ve bu mesleğin 10 yıl sonra bitme noktasına gelebileceğini ifade ediyor.
Bir diğer oto tamir ustası Recep Can ise kendi döneminde mesleğe 12-13 yaşında başladıklarını ve bu mesleğin “altın bilezik” olarak görüldüğünü belirtiyor. Ancak şimdiki gençlerin rahatlığa alıştığını ve elini yağa vurmaktan kaçındığını söyleyen Can, meslek liseleri aracılığıyla bile çırak bulmakta zorlandıklarını aktarıyor. Gençlerin kolay yoldan para kazanma arayışında olduğunu ve bu durumun oto tamir sektöründe iş gücü krizine yol açtığını vurguluyor. Ustalar, bu mesleğe gönül verecek yeni neslin olmaması nedeniyle büyük bir endişe taşıyor. Bu kriz, yalnızca işverenleri değil, aynı zamanda şehrin sanayi potansiyelini de olumsuz etkiliyor.
Yorumlar kapalı.