Dava dosyasına yansıyan bilgilere göre olay, 1989 yılında bir şirkette çalışmaya başlayan bir işçinin, 2005 yılında aynı iş yerinde kalmak üzere taşeron firmaya devredilmesiyle başladı. Taşeron firma, 2006 yılında işçiye yazılı bir belge sunarak; yılda dört defa ödenen ikramiyeler ile sosyal yardımların toplamının 12 aya bölünerek bordroda “diğer” kalemi altında ödeneceğini bildirdi.
İşçi, işverenin “bordroyu sadeleştirme” açıklaması üzerine bu belgeyi imzaladı. Ancak takip eden yıllarda, işverenin bu ek ödeme kalemine yalnızca ilk yıl zam yaptığı, sonraki yıllarda ise miktarın asgari ücret artışlarının çok gerisinde kaldığı, hatta zaman zaman düştüğü görüldü.
2016 yılında emekli olan işçi, 2006-2016 yılları arasındaki ödemelerin düzensizliğini ve eksikliğini gerekçe göstererek ücret ile kıdem tazminatı farkı davası açtı. Süreç içerisinde mahkemeler farklı hukuki yorumlarda bulundu:
Habertürk’ten Ahmet Kıvanç’ın haberine göre; İş Mahkemesinin kararında direnmesi üzerine dosya en üst merci olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na taşındı. Genel Kurul, iş hayatındaki dengeleri değiştirecek şu temel kriterleri belirledi:
Bu emsal karar, işverenlerin “bordro kalemlerini birleştirme” adı altında işçinin ikramiye ve sosyal yardım haklarını zaman içerisinde eritmesinin önüne geçiyor. Bundan sonraki davalarda bilirkişiler, asgari ücret artışını değil, işçinin kendi brüt maaşındaki artışı ve bu maaş içindeki yan hakların yüzdesel oranını baz alarak hesaplama yapacak.
Yorumlar kapalı.