Oliver Blume ve Antonio Filosa tarafından kaleme alınan ve Handelsblatt ile diğer Avrupa gazetelerinde yayımlanan ortak mektuba göre, üreticiler dört temel alanda bağlayıcı asgari gereklilikler tanımlanmasını öneriyor. Bu alanlar; araç üretimi (Ar-Ge dahil), elektrikli güç aktarma organları, batarya hücreleri ve kritik elektronik bileşenler olarak sıralanıyor.
Bu kriterleri karşılayan araçların resmi bir “Made in Europe” etiketi alması hedefleniyor. Teklife göre bu etiket, satın alma primleri, filo programları veya kamu ihaleleri gibi devlet desteklerinden yararlanmak için bir ön koşul haline getirilmeli. Kriterleri karşılamayan üreticilerin ise bu merkezi teşvik araçlarından dışlanması öngörülüyor.
Yöneticilerin sunduğu plan, teşviklerin ötesinde doğrudan karbon düzenlemelerine müdahale edilmesini de içeriyor. Blume ve Filosa, “Made in Europe” standartlarına uyan elektrikli araçların karbon (CO2) hesaplamalarında bir bonus alması gerektiğini savunuyor. Eğer bir üretici, filosunun büyük bir kısmı için bu gereklilikleri yerine getirirse, söz konusu bonusun üreticinin tüm elektrikli araçları için geçerli olması talep ediliyor.
Volkswagen ve Stellantis, Avrupa Birliği içindeki satışlarının yaklaşık yüzde 90’ını yine Avrupa’da üretiyor. Bu durum, her iki grubun da önerilen model sayesinde 2025 yılı ve sonrasındaki sıkı emisyon hedeflerini tutturamama riskine karşı milyarlarca euroluk cezalardan kaçınmasına olanak tanıyabilir. Endüstri, iklim hedeflerine ulaşmak için elektrikli araç satışlarını artırma baskısı altında bulunuyor.
Ortak açıklamada, Avrupa otomotiv endüstrisinin karşılaştığı stratejik bir çelişkiye de dikkat çekiliyor. Batarya hücreleri, bu ikilemin en net örneği olarak gösteriliyor. Üreticiler, bir yandan Avrupa’da kendi batarya üretimlerine milyarlarca euro yatırım yaparken, diğer yandan tüketicilerin uygun fiyatlı elektrikli araç beklentisini karşılamak zorunda kalıyor.
Araç fiyatı düştükçe, üreticilerin maliyetleri kısmak için daha ucuz bataryaları ithal etme baskısı artıyor. Yöneticiler, bu durumun kısa vadeli maliyet baskısı ile uzun vadeli stratejik dayanıklılık ve üçüncü ülkelere bağımlılık arasında bir hedef çatışması yarattığını belirtiyor. Önerilen “Made in Europe” stratejisi, Avrupalı vergi mükelleflerinin parasının, yerel üretimi ve yatırımları teşvik etmek amacıyla kullanılmasını hedefliyor.
Yorumlar kapalı.