Sağlık hizmetlerine ayrılan bu bütçeye rağmen, emekliler ve SGK’lı çalışanlar tedavi, ilaç ve medikal cihazlar için ciddi katkı payları ödemek zorunda kalıyor. Gözlükten MR’a, işitme cihazından ilaca kadar pek çok sağlık hizmetinde devlet desteği yetersiz kalırken, maliyetin büyük kısmı vatandaşın cebinden çıkıyor.
SGK, görme bozukluğu yaşayan emekli ve çalışanlara çerçeve için 100 TL, cam için 30 TL olmak üzere toplamda sadece 130 TL destek veriyor. Ancak piyasada en basit gözlük çerçevesi bile 1.750-2.500 TL arasında. Gözlük camları ise kalitesine göre 2 bin ila 12 bin TL arasında değişiyor. Yani SGK desteği, gerçek maliyetin yalnızca yüzde 5-10’unu karşılıyor.
İşitme kaybı yaşayan SGK’lılar da benzer bir tabloyla karşı karşıya. SGK, kulak başına 4 bin TL destek verirken, piyasada en düşük kaliteli işitme cihazı bile 15 bin TL seviyesinden başlıyor. Gelişmiş modellerin fiyatı ise 85 bin TL’ye kadar çıkıyor. SGK ile anlaşmalı merkezler bile kurumun ödediği tutarın yetersiz olduğunu, hastaların bu farkı cebinden ya da krediyle karşıladığını belirtiyor.
Devlet hastanelerinde MR, tomografi, ultrason gibi tetkikler için randevu süreleri 4-6 aya kadar uzarken, odiyoloji bölümlerinden işitme testi için randevu almak da 2,5-3 ayı buluyor. Bu süreçte hem sağlık hem de ekonomik sıkıntı büyüyor.
Açlık sınırının altında maaşla geçinmeye çalışan emekliler, sağlık giderlerini karşılayabilmek için kredi kartı, taksitli alışveriş ya da ihtiyaç kredilerine başvurmak zorunda kalıyor. Özellikle gözlük, işitme cihazı gibi temel ihtiyaçlara ulaşmak, artık orta gelirli bir emekli için dahi lüks hale geldi.
