Batı dünyasının aksine, Tacikistan ve İran gibi bölgelerde birleşik kaşlar uzun süre cazibenin merkezi kabul edildi. Kadınlar, kaşları arasında boşluk varsa “usma” adlı bitkiyle bu arayı doldurarak tek bir hat oluştururdu. Bu görünüm, sadece estetik bir tercih değil, aynı zamanda saflığın ve evlilik çağındaki genç kızların çekiciliğinin bir göstergesiydi.
Batı Afrika’da Karo ve Dinka halkları için pürüzsüz bir cilt makbul değildi. Deri üzerine atılan kesiklerin içine kül basılarak oluşturulan kabarık yara izleri, kişinin dayanıklılığını ve kabilesine olan sadakatini simgeliyordu. Bu acılı süreç, bedeni yaşayan bir tarih kitabına dönüştürüyordu.
Bir zamanlar tarlada çalışmayan aristokratların simgesi olan “porselen beyazlığı”, Coco Chanel’in güneş yanığıyla dönmesiyle yerini bronz ten tutkusuna bıraktı. Günümüzde bronzlaşmak, lüks bir tatilin ve dinamik bir yaşamın sembolü sayılsa da, cilt kanseri riskine rağmen popülerliğini koruyor.
Kenya ve Tanzanya’da kulak memelerini ağır takılarla genişletmek, bilgeliğin ve olgunluğun imzasıdır. Maasai halkı için kulak deliğinin büyüklüğü, kişinin kabile hiyerarşisindeki yerini ve yaşadığı tecrübeleri simgeler; renkli boncuklar ise bu güzelliği tamamlar.
Yorumlar kapalı.