Düdük ve çanlar işe yaramayınca ortaya “uyandırıcılar” adlı meslek çıktı. Kuzey Teksas Üniversitesi tarih profesörü Arunima Datta, uyandırıcıların sokaklarda dolaşarak pencerelere vurarak, tıkırdatarak veya bezelye atarak insanları uyandırdığını anlatıyor.
BBC Türkçe’de yer alan habere göre, sanayi öncesi dönemde insanlar genellikle doğal ışık ve çevredeki seslerle uyanıyordu. Sunshine Coast Üniversitesi uyku sağlığı profesörü Fatima Yaqoot, gün ışığının ve horozların önemli uyarıcılar olduğunu belirtiyor. Horozlar, sadece ışığa değil, kendi biyolojik ritimlerine göre öterdi.
Ortaçağ ve erken modern Batı Avrupa’da insanlar günlerini kilise çanlarına göre düzenliyordu. Bazı evlerde ise kapıların veya yatak odalarının dışında çanlar bulunuyordu; hizmetçiler, uygun saatte ev sahiplerini uyandırmakla yükümlüydü.
Çalar saatlerin tarihçesi antik Çin’e kadar uzanıyor. Mum saatleri, su saatleri (klepsidra) ve tütsü ile yapılan uyarıcılar, farklı toplumlarda uyanmayı sağlamak için kullanıldı. Su saatlerinde basınç arttığında ses çıkaran sistemler, ilk otomatik köy çanları olarak da işlev gördü.
13. ve 14. yüzyılda salınım mekanizmaları ile zaman ölçümü geliştirildi. 15. yüzyılda ev tipi duvar saatlerinde alarm özelliği görülmeye başlandı. 1787’de ilk mekanik çalar saat icat edildi, ancak yaygınlaşması için 1876’da patent alınması beklenmek zorunda kaldı.
Yorumlar kapalı.