Cumhuriyet’te yer alan habere göre, sosyologlar, özellikle büyük şehirlerde yalnız yaşayan bireylerin sayısının artmasının, “birinin yanında yemek yeme” ihtiyacını da artırdığını belirtiyor. Mukbang videoları, izleyicinin kendini ekran başında yalnız hissetmemesini sağlıyor. Pandemi döneminde bu eğilim daha da belirginleşti; araştırmalar, insanların yemek saatlerinde dijital olarak da olsa bir eşlik hissi aradığını ortaya koyuyor.
Psikiyatristler, mukbang içeriklerinin stres ve gerginliği hafifletici etkisine dikkat çekiyor. Yeme sesleri, ritmik çiğneme ve ASMR benzeri unsurlar, kortizol seviyelerini düşürerek izleyicilerin kendilerini sakin hissetmelerine yardımcı olabiliyor. Bazı kişiler bu videoları uykuya geçmek, zihni boşaltmak veya günün yorgunluğunu atmak için izliyor.
Sosyal psikoloji uzmanlarına göre, büyük porsiyonları izlemek, bireylere kendi yemeden dolaylı bir haz alma imkânı sunuyor. Sağlıksız olduğunu bilmesine rağmen başkasının aşırı miktarda yemek yemesini izlemek, özellikle diyet yapan veya yeme düzenini kontrol eden bireyler için çekici bir davranış biçimi.
İnternet çağının aşırılık kültürünü beslediğini belirten uzmanlar, parlak renkler, yoğun soslar ve dev porsiyonların görsel şov niteliği taşıdığını söylüyor. Mukbang videoları, genç izleyiciler için adeta bir “yeme performansı” olarak ilgi çekiyor.
Artan yaşam maliyetleri ve ekonomik krizler, bazı bireyler için mukbang videolarını bir tür “kaçış alanı” hâline getiriyor. Evde aynı yiyecekleri tüketemeyen izleyici, dijital ortamda bu deneyimi paylaşmış gibi hissetme imkânı buluyor.
