Zeplinler, Alman mühendis Kont Ferdinand von Zeppelin’in 20. yüzyılın başlarında geliştirdiği, iç yapısında metal iskelet bulunan ve kaldırma kuvvetini hafif gazlar (genellikle hidrojen) kullanarak sağlayan güdümlü hava gemileriydi. Zeplinler, özellikle I. Dünya Savaşı sırasında askeri amaçlarla kullanıldı. Savaş sonrası dönemde ise sivil havacılığa geçerek lüks ve hızlı (dönemine göre) transatlantik yolcu taşımacılığının simgesi oldular.
Zeplinlerin devasa gövdeleri, içerisine doldurulan ve havadan çok daha hafif olan hidrojen ya da daha güvenli ancak daha az kaldırma gücüne sahip olan Helyum gazı sayesinde yer çekimine karşı koyarak kaldırma kuvveti kazanıyordu. İskelet üzerindeki kumaş kaplama, gazı içeride tutarken, motorlar zeplinin ileri doğru hareketini ve manevra yapmasını sağlıyordu.
1936 yılında inşa edilen Hindenburg, dönemin en büyük ve en modern zepliniydi. 245 metre uzunluğundaki bu hava gemisi, lüks kamaraları, restoranları ve gözlem güvertesi ile gökyüzünde adeta yüzen bir oteldi. Ancak bu görkemli yapı, ne yazık ki hidrojen gazı ile doldurulmuştu, çünkü ABD, daha güvenli olan Helyum gazının ihracatına izin vermiyordu.
6 Mayıs 1937’de Almanya’dan kalkan Hindenburg, ABD’nin New Jersey eyaletindeki Lakehurst Donanma Hava İstasyonu’na iniş yaparken, kuyruk kısmından başlayan küçük bir kıvılcım saniyeler içinde bütün zeplinin alev topuna dönmesine neden oldu. Görüntüleri canlı yayınlanan bu facia, otuz altı kişinin hayatını kaybetmesiyle sonuçlandı.
Hindenburg faciası, havacılık tarihinde dönüm noktası oldu. Bu olay, devasa hidrojen dolgulu zeplinlerin riskli ve güvensiz olduğu algısını tüm dünyada kalıcı hale getirdi. Ticari amaçlı büyük zeplin yolculukları bu olaydan sonra derhal durduruldu ve zeplin dönemi effectively sona erdi. Güvenlik endişeleri nedeniyle gözden düşen zeplinlerin yerini, daha güvenli ve hızla gelişen uçak teknolojisi aldı.
