The Psychology Today dergisinde yayımlanan araştırma, anne ve babaların çocuklarına ayırdıkları zaman ve duygusal ilgide bilinçsiz bir seçicilik gösterdiğini ortaya koydu. Bulgulara göre, “daha uyumlu” veya “sorun çıkarmayan” çocuklar ebeveynlerinden daha fazla destek ve olumlu tepki alırken, “daha zorlayıcı” veya “daha fazla ilgi isteyen” çocuklarla kurulan ilişkilerde mesafe oluşabiliyor.
Uzmanlar, bu farkın çoğu zaman ebeveynlerin niyetinden bağımsız geliştiğini, ancak uzun vadede aile içinde dengesiz duygusal bağlara yol açtığını belirtiyor.
Psikoloji uzmanlarına göre, ilgi ve sevgi dağılımındaki bu fark, kardeşler arasında görünmez bir yarış başlatabiliyor. Daha az ilgi gören çocuklarda değersizlik hissi ve özgüven eksikliği oluşabiliyor. Bu durum ilerleyen yıllarda iletişim sorunları ve duygusal mesafeye neden olabiliyor.Araştırmacılar, “Ebeveynler tüm çocuklarını eşit sevdiklerini düşünse de, davranışları bu sevgiyi yansıtmayabiliyor. Çocuğun kendini nasıl algıladığı, ebeveynin tutum farkıyla doğrudan ilişkili,” değerlendirmesinde bulundu.
Araştırma, aile içi ilişkilerde “eşit davranmak” yerine “adil olmak” anlayışının önemine dikkat çekiyor. Her çocuğun farklı bir kişilik ve ihtiyaç profiline sahip olduğunu belirten uzmanlar, “Adalet, aynı davranışı göstermek değil; her çocuğun duygusal ihtiyacına uygun bir yaklaşım sergilemektir,” görüşünü paylaşıyor.
